Tegeldragers maken traditionele terrasopbouw met de grond gelijk
Dankzij kunststof tegeldragers behoort de traditionele terrasopbouw, die voornamelijk op een zwaar betonnen substraat was gebaseerd, tot het verleden. Het zwevende karakter van dit type gedragen vloer opent bovendien tal van deuren richting afwatering, snelheid van opbouw en vooral flexibiliteit. Een terras op tegeldragers biedt in feite amper nadelen, al moeten er bij de opbouw zoals altijd enkele systeemeigen aandachtspunten gerespecteerd worden.
NIEUW TIJDPERK
De tegeldrager bestaat ruim dertig jaar, maar zag zijn doelmarkt pas de jongste zes à zeven jaar echt naar het particuliere niveau opengegooid mede dankzij de komst van de keramiekvloeren op 20 mm dikte. De nieuwe, robuuste tegelpartijen bleken ook voor zwevende toepassingen geschikt. Tot voordien vonden tegeldragers louter toepassingen bij de grotere, openbare opdrachten in betontegels, natuursteen, of ook hout en composiet, terwijl de keramische bevloering in standaarddiktes van bijvoorbeeld 6 of 8 mm exclusief voor de particulier bedoeld was. Dankzij de komst van de vloeren in 20 mm is de markt van de gedragen vloeren enorm gedynamiseerd en voor particulier cliënteel toegankelijk gemaakt.
WAT ZIJN HET?
Tegeldragers zijn in de hoogte verstelbare steunpoten van kunststof waarop een zwevende bevloering wordt geplaatst. De hoogteregeling gebeurt hierbij traploos door in- of uitschroeven, wat een fijne nivellering mogelijk maakt. Materiaaltechnisch wordt vaak voor vormstabiele kunststof formules gekozen die een grote temperatuurrange aankunnen, zoals klassiek een met talk gevuld polypropyleen. Met een werkingsgebied tussen -30 °C en +80 °C is de inzetbaarheid amper klimaatgebonden, vooral dan dankzij de invloed van de vulstof, die een belangrijk deel van de fragiliteit weghaalt uit kunststof bij lagere temperaturen. Bovendien vormen grote temperatuursverschillen binnen het uiteindelijke terras ook geen struikelblok meer, zelfs niet wanneer dit gedeeltelijk in volle zon en ook in de schaduw ligt.
STABILITEIT
De tegelhouders worden doorgaans ingezet als definitieve oplossing, net zoals elk ander terras. Men gaat hierbij steeds uit van louter statische krachten; tegeldragers worden verondersteld nooit met echt dynamische krachten te worden belast. Op het bovenvlak van de dragers wordt steeds een klavervormig laagje EPDM-rubber voorzien als dempend element om tegelijk de eventuele dynamiek uit de structuur te halen, maar ook om het loopcomfort te verhogen. Dit bovenvlak bevat ook kruisgewijs de afstandhouders die de latere voeg tussen de tegels zullen bepalen.
Tegeldragers laten zich voor zowel industriële, privé- als openbare toepassingen inzetten
OPEN SYSTEEM
Een groot voordeel, vooral voor de professionele plaatser, bestaat in de voegenstructuur die eigen is aan de techniek: de voegen blijven principieel open. Hierdoor wordt de waterafvoer de facto in de structuur geïntegreerd, waardoor op de meest fundamentele manier op voegschade wordt geanticipeerd, hét oude zeer van de terrassenbouw.
DIMENSIES EN BEPERKINGEN
Het concept van de dragers zelf beperkt de onderlimiet van de tegelformaten. Zo bedraagt een absoluut minimum voor vloertegels 40 x 40 cm. Bij elk kleiner formaat raken de basissen van de dragers elkaar en krijg je onderliggend bovendien een waar bos van tegeldragers, wat bij de eindafregeling vaak voor stabiliteitsproblemen zorgt. Het meest gebruikte formaat bedraagt hierom standaard 60 x 60 cm, maar tegels van bijvoorbeeld 120 x 30 cm zijn evengoed mogelijk. Men moet voor ogen houden dat de tegels steeds los op de dragers worden gelegd, zonder dat er van een mechanische fixatie sprake is. De cilinderdikte van de drager, samen met de grootte van beide draagvlakken – zowel boven als onder – is daarom van groot structureel belang. Bovendien wordt ook het tegelgewicht een zeer belangrijke parameter, omdat dit bepalend is voor de eindstabiliteit van de structuur.
